Verdwenen ziektes	Museum de Dorpsdokter Doelenstraat 53 5081 CK Hilvarenbeek 013.5054093 post [at] museumdedorpsdokter.nl
Verdwenen ziektes Menu Home Openingstijden Virtuele rondleiding Verdwenen ziektes Nieuwe aanwinsten Uitspraken Publicaties Gastenboek ©	Willem in 't Ven fietste wat hij kon. Hij vervoerde achter op zijn fiets een staaf ijs, gewikkeld in een deken. Dat was voor zijn vader. Die had een maagbloeding en mocht van dokter Govaerts uit Baarle-Hertog twee weken lang niets eten. Hij kreeg twee keer per dag een ijspakking op zijn buik. Vader In 't Ven mocht alleen maar wat drinken. Voeding kreeg hij via zijn achterste, "anale voeding" noemen dokters dat. Daar zorgden de zusters van het klooster in Riel voor. Twee keer per dag dienden zij vader In 't Ven een papje toe van twee eieren met wat melk aangemaakt. Dat ging via een trechter en een slang zo bij vader In 't Ven in zijn achterste. Vader In 't Ven overleefde de maagbloeding. Een maandje later liep hij weer rond. Zes jaar later kreeg hij wéér een maagbloeding; die overleefde hij niet…(ca. 1910). Leerlooier Joosen van het Steenakkerplein in Gilze merkte onder het scheren ineens een bult op zijn kin, die goed zeer deed. Wat was dat nou? Hij ging naar de dokter, dokter Maassen uit Dongen. O jé, dacht die, dat is niet pluis. Hij sneed de puist open en de etter liep weg. Uiterste voorzichtigheid was geboden, want dokter Maassen vreesde dat het miltvuur was. Of de leerlooier de laatste tijd nog Zuidamerikaanse huiden had verwerkt (want die waren berucht)? Ja, dat was zo. Eén spatje op het oogwit van een met miltvuur besmette huid kon voldoende zijn om de ziekte op te lopen…En er was niets aan te doen! Leerlooier Joosen kreeg snel hoge koorts en begon de vierde dag al te ijlen. De pastoor werd gewaarschuwd voor de bediening. Leerlooier Joosen stierf de tiende dag. (1905).
	>>> Verder >>>